“Ik heb vannacht gekeken en beleefd.” Vol verbazing aanschouwde ik een avond en een nacht de mensen zonder papieren die actie voeren in Gent. Elk hun nationaliteit, elk hun verhaal,… Een bonte verzameling mensen pleiten voor een menselijk regulariseringsbeleid. Ik stond erbij en ik keek ernaar… Oulad wordt binnenkort 21. Hij woont al acht jaar in België. Hij heeft een tijdelijke verblijfsvergunning (oranje kaart) die maandelijks moet worden verlengd en een arbeidskaart die hem al vier jaar de kans geeft om te werken in de renovatiesector. Oulad wil trouwen met zijn vriendin die ook in België woont. Hij krijgt echter geen toestemming van zijn vader en zolang zijn toekomst onzeker is, durft hij niet ingaan tegen de Joegoslavische uithuwelijkstraditie. Moeiteloos vertelt hij zijn verhaal in het nederlands. Oulad is bang, uitkijken naar de toekomst durft hij niet wegens te onzeker. De mensen die hier verblijven voor de actie vormen een indrukwekkende gemeenschap. Zoveel verschillende culturen op zo’n kleine oppervlakte, nauwelijks problemen. De gemeenschap is op zijn minst gezegd bijzonder georganiseerd. Bij gratie van de vrouwen, loopt alles hier op rolletjes. De dames verzorgen de maaltijden, organiseren de overnachtingen (vrouwen in de sachristie, mannen in het voorste deel van de kerk), nemen de organisatorische beslissingen op zich, leiden heuse volksvergaderingen en zorgen met luid handgeklap zelfs voor een wekdienst. Discipline is een vereiste voor deze leefomstandigheden. Om 22u sluit de kerk zijn deuren, anderhalf uur later gaan de lichten uit (wederom de vrouwen die hier het heft in handen nemen), om 7u ’s morgens gaan de deuren weer open. Bij het openen van die deuren zijn al de matrassen opgeruimd, de dekens netjes opgevouwen, is er gestofzuigd en staan al de stoelen weer op hun plaats. De nacht is kort, iedereen slaapt dicht bij elkaar, het gesnurk van de mannen wat verderop houdt me urenlang wakker. De matrassen liggen allemaal naast elkaar. Van privacy is er absoluut geen sprake. Ik zou dit geen week kunnen volhouden. En toch doen zij het, mannen, vrouwen en zelfs kinderen, sommige gezinnen al een maand lang. Dit geeft deze actie op zijn minst een spectaculair karakter en spektakel is blijkbaar wat mensen zonder papieren nodig hebben om in dit land gehoor krijgen. Of er ook gevolg aan zal worden gegeven, moet de toekomst uitwijzen. Deborah, een Jong Groen!-lid die kan stoefen met het feit dat ze het bed deelde met Vera ; )