Om 18u50 stonden we gisterenavond, met onze pyjama en slaapzak in de hand, voor de Sint Antonius kerk. Een nachtje bij de mensen zonder papieren, die daar reeds meer dan 5 weken actievoeren, doorbrengen, is het plan. Een symbolische actie ter ondersteuning van de actievoerders en om onze oproep, voor een humaner en duidelijker asielbeleid, nog eens kracht bij te zetten. Het werd een korte, uiterst boeiende nacht. Al heel snel werden we omstuwd door mensen die hun verhaal kwijt wilden. Allemaal uiterst persoonlijke verhalen van mensen op zoek. Op zoek naar iets wat voor ons vanzelfsprekend is: papieren om hier wettig te kunnen verblijven. Mensen die willen werken, maar niet mogen. Kinderen hier geboren, die hier school lopen, maar weg moeten. Mensen op zoek naar een beetje zekerheid, naar een thuis. Mensen die hier reeds jaren verblijven en nog steeds geen antwoord op hun vragen kregen. Achter al die verhalen zit een belangrijke boodschap: mensen kunnen nooit illegaal zijn! Half tien de hemel zet al zijn sluizen open. De mensen die nog voor de kerk wat aan het praten waren, vluchtten de kerk in. Intussen kwamen heel wat Groene niet-slapers op bezoek. Ook zij wilden de mensen zonder papieren een hart onder de riem steken. Voor we het wisten was het tien uur, het moment waarop de kerkdeuren onherroepelijk sluiten. Jawel, elke avond gaan de kerkdeuren van 22 uur tot 7 uur op slot. Daar zaten wij dan, Vera, Jos, Deborah, Elke en ik, tussen een zestigtal mensen van over gans de wereld. Wat mij heel sterk opviel, was de goede structuur. Wie denkt dat een complete chaos in de bezette kerk heerst, zit er ver naast. En wie namen het voortouw: de vrouwen! We waren getuige van een soort volksvergadering. Ik vergaderde reeds heel wat in mijn jonge bestaan, maar een zo integere en democratische vergadering maakte ik nog nooit mee. Mensen staken hun vinger gedisciplineerd in de lucht voor ze iets zeiden. Om 23u30 moesten we gaan slapen. Ja, u leest het goed, het was van moeten. De vrouwen slapen, dicht bij elkaar, achter het altaar, de mannen, met wat meer tussenruimte, ervoor. Voor Jos en mij hadden ze twee matrassen symmetrisch in het middenschip van de kerk klaargelegd. Een klein uurtje later waren alle lichten uit en was het, op wat gesnurk na, muisstil. Om 5u30 kwam het leven in de kerk stilaan weer op gang. Om zes uur werd iedereen door ritmisch handgeklap gewekt. Waarom zo vroeg, dacht ik. Het antwoord werd mij vlug duidelijk. Tegen dat de deuren van de kerk opnieuw opengingen, werd alles opgeruimd. Om 8u30 gingen we dan voort. Onze dagtaak begon. De asielzoekers bleven achter, zonder dagtaak. Voor ons was dit een boeiende ervaring, voor hen bittere ernst. Na deze nacht blijf ik meer dan ooit overtuigd van de noodzaak van een humaner beleid. Ik stel voor dat minister Dewael ook eens een nachtje doorbrengt tussen de mensen zonder papieren. Welterusten meneer de minister…