Als je én nationaal voorzitter én Vlaams parlementslid bent, is het niet altijd evident om nog tijd te hebben voor een uitgebreide babbel met leden en militanten. Juist daarom doet het af en toe deugd om hiervoor tijd te kunnen vrijmaken. Zo ook vrijdagavond. Na Sint-Amandsberg en een dubbelbezoek aan Gentbrugge was het gisteren de beurt aan Ledeberg. Ik was te gast op een “politiek salon” ten huize Luc Lammens in hartje Ledeberg. “Wat is in godsnaam een politiek salon?” hoor ik jullie al denken. Wel, gewoon een informele babbel in een huiskamer met leden, sympathisanten en andere geïnteresseerden over de problemen en verwachtingen van een buurt. Want daar gaat het ons dus over bij de volgende verkiezingen : wat moet er in de buurten gebeuren; hoe kunnen we de buurten ondersteunen; hoe kunnen we de stad op mensenmaat brengen? En dit is natuurlijk een volledig andere invalshoek dan de gro(o)t(s)e projecten van de huidige coalitie… Maar om terug te komen op het politiek salon, het was een heel gezellige avond … Een korte uitleg over ons programma en over het op stapel staande wijkvernieuwingsproject door Tine Heyse en mezelf gaf de voorzet vooraleer de discussie losbarstte. Wat me bijzonder opviel was hoe iedereen verknocht was aan zijn/haar buurt. Ja, de straten mochten eens grondig heraangelegd worden, liefst met wat meer bomen en wat meer aandacht voor de veiligheid van onze kinderen. Net zoals iedereen graag wat minder parkeeroverlast en sluipverkeer zou hebben. En vooral de Brusselsesteenweg zou eens grondig aangepakt mogen worden. Maar iedereen benadrukte dat er toch ook heel mooie plekjes in Ledeberg zijn : het De Naeyerpark, het Keizerpark, ... En daar kan ik eigenlijk wel van meespreken : een tijdje geleden hebben we immers actie ondernomen om zo’n mooi plekje te redden, namelijk het “hofje” aan de oude Hospice. En inderdaad, het zou zonde zijn moesten deze stukjes verdwijnen voor vastgoedprojecten. Want het zijn juist deze plekken die mensen aan hun buurt binden. En die banden kan je niet op de tekentafel of in de statistieken terugvinden. Juist daarom is er meer inspraak nodig van de buurten! Kortom, het was een zeer boeiende en leerrijke discussie. En de aardbeientaart was zààààlig 