De strijd om de kiezer is bijna gestreden, nog twee dagen voor de boeg en dan valt het verdict. Of de kiezer zondag gelijk heeft zullen we dan zien. Ik behoor alvast niet tot die mensen die vinden dat de kiezer altijd gelijk heeft; de kiezer beslist, okee…zo zit onze democratie in elkaar. De campagne is bijna voorbij. Wie mij vorig jaar had gezegd dat ik nu druk aan het canvassen zou geweest zijn had ik voor gek verklaard. Ik kende het begrip toen amper, en het zou bij mij eerder associaties opgeroepen hebben met het tweede net van onze vlaamse televisie-omroep. Dat canvassen staat voor deur-aan-deur kort je boodschap gaan verkondigen wist ik toen nog niet. Pas na een boeiende workshop, waar ik eerst mijn kritische bedenkingen hieromtrent kwijt kon, liet ik mij overtuigen de straat op te gaan. En ik heb er geen spijt van. Uiteraard bleven een aantal deuren gesloten, niettegenstaande je ziet dat er leven is in huis; enkele deuren gingen sneller toe dan open, maar al bij al kregen we ook heel wat positieve reacties. Mensen zijn blij dat we de kiezer eens persoonlijk opzoeken, wat iemand de bedenking ontlokte waarom we deze oefening bvb. niet na drie jaar eens overdoen, middenin de volgende legislatuur dus. Echt boeiend werd het wanneer de korte babbel aan de voordeur even over de inhoud kon gaan: over het openbaar vervoer, of over het tekort aan sociale woningen, of… gewoon dat mensen content zijn. Het prettigste moment uit deze campagne was vorige zaterdag; tijdens de green-day op het Braunplein kreeg ik verschillende SMS-en waarbij mij gezegd werd dat dit mij toch een palmke, een blanchke, of een pint zou kosten...; waarom was mij toen niet bekend. Pas ’s nachts, terug in Baarle na de opkuis van het feest in Gent, kon ik de reden aanschouwen. Een metershoog plakbord, vol affiches, torent boven de muur van de chiro-lokalen vlak aan de oprit van de autostrade. Zomaar ineens… bedankt boys!